Instalacja Windows/Linux z pendrive'a: Poradnik krok po kroku

Instalacja systemu operacyjnego z pendrive'a to umiejętność, która staje się coraz bardziej przydatna w dobie braku napędów optycznych. Ten kompleksowy poradnik krok po kroku przeprowadzi Cię przez cały proces od przygotowania nośnika USB, przez konfigurację BIOS/UEFI, aż po finalizację instalacji Windowsa lub Linuxa umożliwiając Ci samodzielne odświeżenie lub naprawę komputera.

Instalacja systemu z pendrive'a: Zaczynamy przygotowania

Z mojego doświadczenia wiem, że odpowiednie przygotowanie to klucz do sukcesu każdej instalacji systemu operacyjnego z pendrive'a. Nie ma nic gorszego niż utknięcie w połowie procesu z powodu braku odpowiednich narzędzi czy informacji. Dlatego zanim zaczniemy, upewnijmy się, że masz wszystko, czego potrzebujesz.

Czego dokładnie potrzebujesz, zanim zaczniesz? Lista kontrolna

Oto lista rzeczy, które powinieneś mieć pod ręką:

• Pendrive USB: Minimum 8 GB pojemności, a najlepiej 16 GB lub więcej. Jeśli masz, wybierz model USB 3.0 lub nowszy znacząco przyspieszy to proces.
• Stabilne łącze internetowe: Niezbędne do pobrania obrazu systemu operacyjnego oraz narzędzi.
• Obraz ISO wybranego systemu: Czy to Windows 11/10, czy ulubiona dystrybucja Linuxa (np. Ubuntu, Mint, Fedora).
• Drugi komputer (opcjonalnie): Przyda się, jeśli instalujesz system na jedynym komputerze, a coś pójdzie nie tak z przygotowaniem pendrive'a.
• Pamięć o wymaganiach Windows 11: Jeśli planujesz instalację "jedenastki", upewnij się, że Twój komputer spełnia kluczowe wymagania, takie jak aktywny moduł TPM 2.0 i włączona funkcja Secure Boot.

Jaki pendrive wybrać? Pojemność i szybkość mają znaczenie

Wybór odpowiedniego pendrive'a jest często niedoceniany. Absolutne minimum to 8 GB, ponieważ obrazy systemów operacyjnych, zwłaszcza Windows, potrafią zajmować sporo miejsca. Jednak z mojego doświadczenia wynika, że 16 GB daje większy komfort i zabezpiecza przed sytuacjami, gdy obraz ISO okaże się większy niż przewidywano. Co więcej, jeśli masz możliwość, wybierz pendrive z interfejsem USB 3.0 (lub nowszym). Różnica w szybkości kopiowania plików i samej instalacji jest kolosalna w porównaniu do starszego USB 2.0. To oszczędność cennego czasu!

Skąd bezpiecznie pobrać obraz systemu? Oficjalne źródła dla Windows i Linux

Bezpieczeństwo i integralność obrazu systemu to podstawa. Zawsze, ale to zawsze korzystaj z oficjalnych źródeł. Unikniesz w ten sposób instalacji zmodyfikowanych, potencjalnie zainfekowanych wersji systemu.

• Dla Windows 10 i 11: Najlepszym i najbezpieczniejszym sposobem jest użycie oficjalnego narzędzia Media Creation Tool dostępnego na stronie internetowej Microsoftu. Narzędzie to automatycznie pobierze najnowszą wersję systemu i pozwoli utworzyć bootowalny pendrive.
• Dla dystrybucji Linuxa (np. Ubuntu, Mint, Fedora): Udaj się bezpośrednio na oficjalne strony internetowe danej dystrybucji. Tam znajdziesz linki do pobrania plików ISO, często z możliwością weryfikacji sum kontrolnych (MD5/SHA256), co pozwala upewnić się, że plik nie został uszkodzony podczas pobierania.

Ważne: Zabezpiecz swoje dane! Jak zrobić kopię zapasową najważniejszych plików?

To jest punkt, którego absolutnie nie wolno pominąć. Instalacja systemu operacyjnego, zwłaszcza "na czysto", wiąże się z formatowaniem dysku, co oznacza bezpowrotną utratę wszystkich danych. Zanim cokolwiek zrobisz, wykonaj kopię zapasową wszystkich ważnych plików: zdjęć, dokumentów, filmów, projektów. Możesz to zrobić na kilka sposobów:

• Zewnętrzny dysk twardy: Najprostsza i najszybsza metoda.
• Usługi chmurowe: Takie jak OneDrive, Google Drive, Dropbox. Wymaga stabilnego połączenia internetowego i odpowiedniej przestrzeni.
• Inny komputer: Jeśli masz dostęp do drugiego komputera, możesz przenieść na niego pliki.

Pamiętaj, że lepiej dmuchać na zimne. Utrata danych to jeden z najczęstszych i najbardziej bolesnych błędów, jakie widziałem podczas instalacji systemów.

Krok 1: Tworzymy bootowalny pendrive serce całej operacji

Kiedy masz już wszystko przygotowane, nadszedł czas na najważniejszy etap stworzenie bootowalnego pendrive'a. To właśnie z niego komputer uruchomi instalator systemu. Wybór odpowiedniego narzędzia zależy od tego, jaki system chcesz zainstalować i jak bardzo zaawansowany jesteś.

Metoda oficjalna dla Windows 10 i 11: Jak używać Media Creation Tool?

Dla użytkowników Windowsa to najprostsza i najbardziej rekomendowana metoda. Narzędzie Microsoftu jest intuicyjne i praktycznie bezobsługowe:

1. Pobierz Media Creation Tool ze strony Microsoftu.
2. Uruchom pobrany plik. Zaakceptuj warunki licencji.
3. Wybierz opcję "Utwórz nośnik instalacyjny (dysk flash USB, DVD lub plik ISO) dla innego komputera" i kliknij "Dalej".
4. Wybierz język, architekturę i wersję systemu Windows. Zazwyczaj domyślne ustawienia są odpowiednie dla Twojego komputera.
5. Wybierz "Dysk flash USB" jako nośnik, którego chcesz użyć, a następnie wybierz swój pendrive z listy. Upewnij się, że wybierasz właściwy dysk! Wszystkie dane na nim zostaną usunięte.
6. Kliknij "Dalej" i poczekaj, aż narzędzie pobierze system i utworzy bootowalny pendrive. Może to potrwać dłuższą chwilę, w zależności od szybkości Twojego internetu i pendrive'a.
7. Po zakończeniu procesu otrzymasz komunikat o gotowości pendrive'a.

Metoda uniwersalna: Rufus w akcji. Kiedy wybrać schemat partycjonowania GPT, a kiedy MBR?

Rufus to moje ulubione narzędzie, gdy potrzebuję większej kontroli lub instaluję system Linux. Jest uniwersalny i bardzo szybki. Oto jak go używać:

1. Pobierz Rufus z oficjalnej strony (jest to niewielki, przenośny program, nie wymaga instalacji).
2. Podłącz pendrive do komputera i uruchom Rufusa.
3. W sekcji "Urządzenie" wybierz swój pendrive. Ponownie, upewnij się, że to właściwy dysk!
4. W sekcji "Wybór rozruchu" kliknij "Wybierz" i wskaż pobrany wcześniej plik obrazu ISO systemu operacyjnego.
5. Teraz najważniejszy krok: "Schemat partycjonowania" i "System docelowy".
   • Dla większości nowoczesnych komputerów z systemem UEFI i dla Windows 10/11, wybierz "GPT". Jest to nowszy standard, który obsługuje większe dyski i jest wymagany przez Secure Boot.
   • Jeśli instalujesz system na bardzo starym komputerze z klasycznym BIOS-em lub starszą wersją Windowsa (np. Windows 7), możesz wybrać "MBR".
   Rufus zazwyczaj automatycznie dobiera odpowiedni schemat po wybraniu obrazu ISO, ale zawsze warto to sprawdzić. Dla Windows 11/10 preferowane jest GPT, ponieważ jest to standard dla nowoczesnych systemów i płyt głównych z UEFI. Problemy z partycjami (GPT vs MBR) to jeden z najczęstszych błędów, o czym wspominałem w
   , więc zwróć na to szczególną uwagę.
6. Pozostałe opcje (np. etykieta woluminu, rozmiar klastra) możesz zostawić domyślne, chyba że wiesz, co robisz.
7. Kliknij "Start". Rufus ostrzeże Cię o usunięciu danych potwierdź.
8. Poczekaj, aż proces się zakończy.

Alternatywa dla zaawansowanych: Ventoy, czyli wiele systemów na jednym pendrive

Dla bardziej zaawansowanych użytkowników, którzy często instalują różne systemy, polecam Ventoy. Jego główną zaletą jest to, że po jednorazowym przygotowaniu pendrive'a, wystarczy po prostu skopiować na niego pliki ISO różnych systemów operacyjnych. Ventoy sam tworzy menu rozruchowe, z którego możesz wybrać, który system chcesz zainstalować. To ogromna oszczędność czasu i miejsca, jeśli masz wiele obrazów ISO.

Jak sprawdzić, czy pendrive został przygotowany poprawnie?

Zawsze warto zweryfikować, czy bootowalny pendrive został poprawnie utworzony. Możesz to zrobić na kilka sposobów:

• Sprawdzenie zawartości: Otwórz pendrive w Eksploratorze plików. Powinieneś zobaczyć pliki instalacyjne systemu (np. foldery "efi", "sources", pliki "bootmgr").
• Uruchomienie na innym komputerze: Jeśli masz taką możliwość, spróbuj uruchomić komputer z tego pendrive'a. Jeśli pojawi się instalator, wszystko jest w porządku.
• Maszyna wirtualna: Bardziej zaawansowani użytkownicy mogą spróbować uruchomić pendrive w programie do wirtualizacji (np. VirtualBox, VMware) to bezpieczny sposób na sprawdzenie, czy nośnik jest bootowalny.

Krok 2: Ustawienia BIOS/UEFI klucz do uruchomienia instalatora

Masz już gotowy bootowalny pendrive. Teraz musimy powiedzieć komputerowi, żeby uruchomił się z tego pendrive'a, a nie z dysku twardego. Za to odpowiadają ustawienia BIOS lub nowszego UEFI. To jest ten moment, kiedy wiele osób napotyka pierwsze trudności, ale spokojnie przeprowadzimy Cię przez to.

Jak wejść do BIOS/UEFI? Spis najpopularniejszych klawiszy (F2, DEL, F10, ESC)

Aby wejść do ustawień BIOS/UEFI, musisz nacisnąć odpowiedni klawisz zaraz po włączeniu komputera, zanim zacznie ładować się system operacyjny. Klawisz ten różni się w zależności od producenta płyty głównej lub laptopa:

• Dell, Acer, Asus, Lenovo: Często F2 lub Delete (DEL).
• HP: Często F10 lub Esc.
• MSI: Często Delete (DEL).
• Gigabyte: Często Delete (DEL).

Możesz spróbować naciskać klawisz wielokrotnie zaraz po włączeniu komputera. Jeśli nie wiesz, który klawisz jest właściwy dla Twojego sprzętu, poszukaj informacji w instrukcji obsługi płyty głównej lub na stronie producenta.

Znajdź i zmień kolejność bootowania (Boot Order) Twój pendrive musi być pierwszy!

Po wejściu do BIOS/UEFI, musisz znaleźć sekcję odpowiedzialną za kolejność uruchamiania urządzeń. Zazwyczaj nazywa się to "Boot Order", "Boot Priority" lub po prostu "Boot".

1. Poruszaj się po menu za pomocą klawiatury (strzałki, Enter, Esc). Interfejs BIOS jest często tekstowy, UEFI ma zazwyczaj bardziej graficzny wygląd i obsługę myszy.
2. Znajdź sekcję "Boot" lub "Boot Options".
3. W tej sekcji poszukaj listy urządzeń rozruchowych (np. "Boot Option #1", "Boot Option #2").
4. Ustaw swój pendrive USB (często widoczny jako "USB HDD", nazwa producenta pendrive'a lub po prostu "USB Device") jako pierwsze urządzenie rozruchowe. Może to wymagać zmiany kolejności za pomocą klawiszy +/-, F5/F6 lub przeciągnięcia myszą.

Secure Boot i TPM 2.0: Jak aktywować wymagane opcje dla Windows 11?

Jeśli instalujesz Windows 11, musisz upewnić się, że masz aktywne Secure Boot i TPM 2.0. To są kluczowe wymagania bezpieczeństwa Microsoftu. Z mojego doświadczenia wynika, że to właśnie tutaj pojawia się wiele problemów, zwłaszcza na nieco starszych płytach głównych, gdzie te opcje mogą być ukryte lub domyślnie wyłączone.

• Secure Boot: Znajdziesz tę opcję zazwyczaj w sekcji "Boot", "Security" lub "Authentication" w UEFI. Upewnij się, że jest ustawiona na "Enabled". Czasem trzeba najpierw wyłączyć "CSM Support" lub "Legacy Boot" (jeśli są aktywne), aby opcja Secure Boot stała się dostępna.
• TPM 2.0: Moduł TPM (Trusted Platform Module) również znajdziesz w sekcjach "Security" lub "Advanced" w UEFI. Może być oznaczony jako "TPM Device", "Intel Platform Trust Technology (PTT)" dla procesorów Intel lub "AMD fTPM" dla AMD. Upewnij się, że jest aktywny.

Jeśli masz problem ze znalezieniem tych opcji, poszukaj w instrukcji obsługi swojej płyty głównej. Czasem aktualizacja BIOS/UEFI może być konieczna, aby je aktywować, co wspominam w

jako jeden z najczęstszych problemów.

Zapisz zmiany i uruchom ponownie co powinno się teraz wydarzyć?

Po dokonaniu wszystkich zmian w BIOS/UEFI, musisz je zapisać. Zazwyczaj opcja ta nazywa się "Save and Exit" lub "Exit Saving Changes". Komputer uruchomi się ponownie. Jeśli wszystko poszło zgodnie z planem, zamiast ładowania starego systemu, powinieneś zobaczyć ekran startowy instalatora systemu operacyjnego z Twojego pendrive'a. Gratulacje to oznacza, że najtrudniejsze masz już za sobą!

Krok 3: Przechodzimy przez instalator systemu krok po kroku

Instalator systemu operacyjnego to interaktywny przewodnik, który poprowadzi Cię przez proces konfiguracji. Chociaż ekrany mogą się nieco różnić w zależności od systemu (Windows czy Linux), ogólna logika pozostaje ta sama. Bądź uważny i czytaj komunikaty.

Wybór języka, formatu czasu i klawiatury pierwsze ekrany instalatora

Pierwsze, co zobaczysz po uruchomieniu instalatora, to ekrany wyboru podstawowych ustawień regionalnych:

• Język instalacji: Wybierz język, w którym będzie wyświetlany instalator i docelowo system.
• Format czasu i waluty: Ustaw odpowiedni region, np. "Polski (Polska)".
• Układ klawiatury lub metodę wprowadzania: Zazwyczaj "Polski (programisty)" jest domyślnym i najczęściej używanym układem.

Po dokonaniu wyborów kliknij "Dalej" lub "Kontynuuj".

Klucz produktu: Wpisać teraz czy pominąć ten krok?

W przypadku instalacji Windowsa, pojawi się ekran z prośbą o wprowadzenie klucza produktu. Masz tutaj dwie opcje:

• Wprowadzić klucz od razu: Jeśli masz go pod ręką i chcesz od razu aktywować system.
• Pominąć ten krok: Jeśli instalujesz system, który był już wcześniej aktywowany cyfrowo na tym komputerze (np. po wymianie dysku), aktywacja nastąpi automatycznie po połączeniu z internetem. Możesz też pominąć ten krok i wprowadzić klucz później.

W przypadku Linuxa ten krok zazwyczaj nie występuje, ponieważ większość dystrybucji jest darmowa.

Wybór wersji systemu (Home vs Pro) która będzie dla Ciebie odpowiednia?

Jeśli instalujesz Windowsa, instalator może poprosić Cię o wybór wersji systemu (np. Windows 11 Home lub Windows 11 Pro). Krótko scharakteryzuję różnice, aby pomóc Ci w wyborze:

• Windows Home: Wersja podstawowa, idealna dla większości użytkowników domowych. Zawiera wszystkie niezbędne funkcje do codziennego użytkowania, gier i multimediów.
• Windows Pro: Wersja dla profesjonalistów i firm. Oferuje dodatkowe funkcje, takie jak BitLocker (szyfrowanie dysku), pulpit zdalny, zarządzanie zasadami grupy czy Hyper-V (wirtualizacja). Jeśli nie potrzebujesz tych funkcji, wersja Home będzie w zupełności wystarczająca.

Zarządzanie partycjami: Jak usunąć stare dane i przygotować dysk na nowy system?

To jest jeden z najbardziej krytycznych etapów. Tutaj zdecydujesz, gdzie i jak zainstalować system. Jeśli chcesz wykonać czystą instalację (co zawsze rekomenduję), będziesz musiał usunąć istniejące partycje.

1. W instalatorze Windows wybierz opcję "Niestandardowa: Zainstaluj tylko system Windows (zaawansowane)".
2. Zobaczysz listę dysków i partycji. Dla czystej instalacji, zaznacz każdą partycję (np. Partycja 1, Partycja 2, Partycja odzyskiwania) i kliknij "Usuń". Powtórz to dla wszystkich partycji na dysku, na którym chcesz zainstalować system.
3. Po usunięciu wszystkich partycji, zobaczysz jedną pozycję: "Nieprzydzielone miejsce". Zaznacz ją i kliknij "Dalej". Instalator automatycznie utworzy niezbędne partycje systemowe (rozruchową, systemową, odzyskiwania) i sformatuje je.
4. Jeśli chcesz utworzyć własne partycje (np. osobną partycję na dane), możesz kliknąć "Nowy", podać rozmiar i powtórzyć dla kolejnych partycji. Pamiętaj, aby partycja systemowa miała wystarczająco dużo miejsca (minimum 100-150 GB).

Pamiętaj o wyborze stylu partycji: dla nowoczesnych systemów i płyt głównych z UEFI zawsze wybieraj GPT. Jeśli instalator zgłosi błąd dotyczący stylu partycji (jak wspominałem w

), będziesz musiał go skonwertować, o czym opowiem w sekcji rozwiązywania problemów.

Cierpliwości! Co dzieje się podczas kopiowania plików i instalacji?

Po skonfigurowaniu partycji, instalator rozpocznie kopiowanie plików i właściwą instalację systemu. To jest moment, w którym musisz uzbroić się w cierpliwość. Proces ten może trwać od kilkunastu minut do nawet ponad godziny, w zależności od szybkości Twojego komputera, pendrive'a i dysku twardego. Komputer będzie się wielokrotnie restartował. To normalne! Nie wyłączaj go, chyba że instalacja zawiesi się na bardzo długi czas. Po prostu pozwól mu działać.

Najczęstsze błędy i problemy: Jak sobie z nimi poradzić?

Nawet przy najlepszych przygotowaniach, czasem coś może pójść nie tak. Z mojego doświadczenia wiem, że niektóre problemy pojawiają się częściej niż inne. Poniżej przedstawiam najpopularniejsze błędy i sposoby ich rozwiązania.

Komunikat "Nie można zainstalować systemu Windows na tym dysku. Dysk wybrany ma styl partycji GPT/MBR".

Ten błąd jest bardzo częsty i zazwyczaj oznacza niezgodność między stylem partycjonowania dysku a trybem uruchamiania instalatora (UEFI/Legacy BIOS). Jak wspominałem w

, nowoczesne systemy wymagają GPT.

Rozwiązanie:

1. Konwersja dysku na GPT za pomocą Diskpart (dla zaawansowanych):
   • Na ekranie wyboru partycji w instalatorze naciśnij Shift + F10 (lub Shift + Fn + F10 na niektórych laptopach), aby otworzyć wiersz poleceń.
   • Wpisz diskpart i naciśnij Enter.
   • Wpisz list disk i naciśnij Enter, aby zobaczyć listę dysków. Zidentyfikuj numer dysku, na którym chcesz zainstalować system (np. Disk 0).
   • Wpisz select disk X (gdzie X to numer Twojego dysku) i naciśnij Enter.
   • UWAGA: Następne polecenie usunie WSZYSTKIE dane z wybranego dysku! Wpisz clean i naciśnij Enter.
   • Wpisz convert gpt (lub convert mbr, jeśli potrzebujesz MBR) i naciśnij Enter.
   • Wpisz exit, aby wyjść z Diskpart, a następnie ponownie exit, aby zamknąć wiersz poleceń.
   • Odśwież listę dysków w instalatorze i spróbuj ponownie.
2. Usunięcie wszystkich partycji i pozwolenie instalatorowi na automatyczne utworzenie nowych: To prostsza metoda, jeśli nie masz nic ważnego na dysku. Po prostu usuń wszystkie partycje, aż zostanie "Nieprzydzielone miejsce", a następnie kliknij "Dalej". Instalator sam utworzy partycje w odpowiednim stylu.

Instalator nie widzi dysku twardego co robić, gdy brakuje sterowników?

Ten problem często występuje na nowszych platformach (np. z procesorami Intel 11. generacji i nowszymi), które używają technologii Intel Rapid Storage Technology (IRST). Instalator Windows nie ma domyślnie sterowników do tych kontrolerów dysków, co uniemożliwia wykrycie dysku. To również jeden z problemów wymienionych w

.

Rozwiązanie:

1. Na innym komputerze pobierz sterowniki kontrolera dysku (zazwyczaj pakiet IRST lub VMD) ze strony producenta Twojej płyty głównej lub laptopa. Upewnij się, że pobierasz wersję dla Twojego systemu operacyjnego (np. Windows 11 64-bit).
2. Rozpakuj sterowniki (jeśli są w archiwum .zip) i skopiuj je na ten sam bootowalny pendrive, z którego instalujesz system, lub na inny, pusty pendrive.
3. Podczas instalacji, na ekranie wyboru dysku, kliknij "Załaduj sterownik".
4. Wskaż folder ze sterownikami na pendrive'ie. Instalator powinien wykryć sterowniki i po ich załadowaniu wyświetlić dysk twardy.

Komputer "zawiesza się" na logo producenta i nie startuje z pendrive'a.

To klasyczny objaw problemów z ustawieniami BIOS/UEFI lub samym pendrive'em. Jak wskazuje

, jest to jeden z najczęstszych problemów użytkowników.

• Sprawdź kolejność bootowania: Upewnij się, że pendrive jest ustawiony jako pierwsze urządzenie rozruchowe w BIOS/UEFI.
• Sprawdź Secure Boot i TPM 2.0: Jeśli instalujesz Windows 11, upewnij się, że te opcje są prawidłowo skonfigurowane w UEFI. Czasem trzeba je tymczasowo wyłączyć, zainstalować system, a potem włączyć ponownie.
• Spróbuj innego portu USB: Czasami problemem jest konkretny port USB. Spróbuj podłączyć pendrive do innego portu, najlepiej USB 2.0 (jeśli masz).
• Ponownie utwórz bootowalny pendrive: Jeśli nic nie pomaga, być może pendrive został źle przygotowany lub jest uszkodzony. Spróbuj utworzyć go ponownie, używając innego narzędzia (np. Rufus zamiast Media Creation Tool) lub innego pendrive'a.

Błędy w trakcie kopiowania plików czy to wina pendrive'a czy obrazu ISO?

Błędy typu "Nie można skopiować pliku" lub "Błąd odczytu" podczas instalacji są frustrujące. Mogą mieć kilka przyczyn, wymienionych również w

.

• Uszkodzony pendrive: Najczęstsza przyczyna. Pendrive mógł ulec uszkodzeniu lub ma niestabilne sektory.
• Uszkodzony obraz ISO: Plik ISO mógł zostać uszkodzony podczas pobierania (np. przez niestabilne połączenie internetowe).
• Niestabilne połączenie USB: Rzadziej, ale zdarza się, że problemem jest sam port USB lub kabel (jeśli używasz przedłużacza).

Rozwiązania:

• Ponownie pobierz obraz ISO: Upewnij się, że pobierasz go z oficjalnego źródła i masz stabilne połączenie internetowe.
• Użyj innego pendrive'a: Jeśli masz taką możliwość, spróbuj użyć innego nośnika USB.
• Zmień port USB: Podłącz pendrive do innego portu USB w komputerze.

Twój nowy system jest gotowy: Co zrobić zaraz po instalacji?

Gratulacje! Twój nowy system operacyjny został pomyślnie zainstalowany. Ale to jeszcze nie koniec. Aby komputer działał płynnie, bezpiecznie i z pełną wydajnością, musisz wykonać kilka kluczowych kroków po instalacji.

Pierwsze uruchomienie: Konfiguracja konta użytkownika i ustawień prywatności

Po pierwszym uruchomieniu nowego systemu zostaniesz poproszony o skonfigurowanie podstawowych ustawień. Będzie to obejmować:

• Tworzenie konta użytkownika: Ustaw nazwę użytkownika i hasło. W przypadku Windows 11, Microsoft często zachęca do użycia konta Microsoft.
• Ustawienia prywatności: Bądź uważny podczas przechodzenia przez te ekrany. Możesz wyłączyć zbieranie danych diagnostycznych, spersonalizowane reklamy i inne opcje, które naruszają Twoją prywatność, jeśli nie są Ci potrzebne.
• Połączenie z internetem: Skonfiguruj połączenie Wi-Fi lub Ethernet.

Instalacja sterowników: Klucz do pełnej wydajności komputera

Chociaż nowoczesne systemy operacyjne często instalują podstawowe sterowniki automatycznie, dla pełnej wydajności i stabilności musisz zainstalować wszystkie dedykowane sterowniki. Z mojego doświadczenia wiem, że to często decyduje o tym, czy komputer działa płynnie. Skup się na:

• Sterownikach chipsetu: Ze strony producenta płyty głównej.
• Sterownikach karty graficznej: Ze strony NVIDIA, AMD lub Intel. To kluczowe dla gier i płynności interfejsu.
• Sterownikach karty dźwiękowej.
• Sterownikach karty sieciowej (jeśli nie działa poprawnie).

Najlepiej pobrać je ze stron internetowych producentów Twojego sprzętu (płyty głównej, karty graficznej, laptopa).

Aktualizacje systemu: Dlaczego warto je zainstalować od razu?

Po zainstalowaniu sterowników, natychmiast uruchom aktualizacje systemu operacyjnego. Dla Windowsa będzie to Windows Update. Dlaczego to takie ważne?

• Bezpieczeństwo: Aktualizacje zawierają poprawki bezpieczeństwa, które chronią Twój komputer przed nowymi zagrożeniami.
• Stabilność: Poprawiają ogólną stabilność systemu i eliminują błędy.
• Nowe funkcje: Czasem wprowadzają nowe funkcje lub usprawnienia.

Pozwól systemowi pobrać i zainstalować wszystkie dostępne aktualizacje, a następnie uruchom go ponownie.

Niezbędne programy: Od czego zacząć instalację aplikacji?

Na koniec, zainstaluj swoje ulubione i niezbędne programy. Oto lista, od której zazwyczaj zaczynam:

• Przeglądarka internetowa: Chrome, Firefox, Edge, Opera.
• Program antywirusowy: Jeśli nie ufasz wbudowanemu w system (np. Windows Defender).
• Pakiet biurowy: Microsoft Office, LibreOffice lub Google Workspace.
• Odtwarzacz multimediów: VLC Media Player.
• Program do kompresji plików: 7-Zip lub WinRAR.
• Komunikatory: Discord, Messenger, Teams.

Pamiętaj, aby pobierać programy z oficjalnych stron producentów, aby uniknąć instalacji niechcianego oprogramowania.